Emigreren met paarden

Zoals je ziet en ook in het vorige blog hebt kunnen lezen zijn we op onze bestemming gearriveerd maar het had flink wat voeten in de aarde om met de paarden de ferry op te mogen.

We moesten overnachten in de buurt van Milaan. Ik had een prima plek gevonden bij paardenfokkerij San Giacomo Horse. Even na 22:00 kwamen we aan. De paarden moesten meteen in hun boxen.

Gelukkig was er de andere dag ruime tijd om die twee even in het zonnetje buiten te zetten alvorens we het tweede deel van de reis zouden inzetten.

Ik ga het niet meer hebben over de telefoniste. Gelukkig konden we mee. We waren wel krap op tijd voor de ferry. Zo ongeveer meteen na ons nummerplaat ging de klep dicht en waren we op weg naar Sardinië.

Na een rit van 4 uur op Sardinië waren de paarden All Star en Ardra eindelijk waar ze zijn moesten: hun en onze nieuwe stek in Costa Rei. Het huis had geen voorzieningen voor paarden dus we moesten vooraf wel deels een onderkomen voor de paarden regelen.

Vorige maand was ik daarvoor naar Sardinië gereisd. Er was inmiddels hout voor de stallen geleverd en een paddock aangelegd… maar ‘af’ is anders. Nadat we ons eigen onderkomen “op orde” hadden gebracht konden we meteen aan de slag.

Ardra blijkt een pittige merrie die All Star niet altijd in haar buurt wil hebben. Haar communicatie is een beetje lomp. We hebben al 2 maal herstelwerk aan de paddock moeten verrichten.. Met een paard aan huis blijf je bezig… Later meer over de stallen.

• 

• 

Onze eerste week zat er op toen er ineens dikke paniek was. All Star stond zijn eten naar binnen te schrokken en kreeg een aanval. Zie ik hem ineens een soort van stikken, met spasmen en stampen op de grond met zijn benen. Wilde niet meer eten opeens … Zo’n schrik!

Blijkbaar had ik een voorgevoel want ik was juist die avond bij het voeren blijven kijken. Ik kon meteen handelen. Dierenarts bellen en terwijl we wachtten met All Star gaan wandelen want bij koliek is dat de eerste hulp die je geven kan.

Het wandelen hielp en eer dat de dierenarts er was, was er weer rust in het dier. Maar ik was zooo geschrokken. De Dierenarts was trouwens wel laconiek. De reis, stress, nieuwe omgeving, minder fysiek werken voor All Star (want vind maar eens tijd om je paard te rijden als er nog zo veel werk ligt) ander voer…?

Die dierenarts gaf me een spuit, met naald en al. Als hij weer een koliek aanval zou, krijgen, moest ik die maar in z’n hals spuiten! Wie? Ik??!! Ja … moet je maar leren, was de boodschap!

Je begrijpt dat All Star op een streng regime staat en ik ook. Hij wat betreft eten: voorlopig minder brok, alle ruwvoer via de slowfeeder/hooitassen en ik met tijd maken voor een ritje. Ik wil echt geen spuit in zijn hals zetten. Doe-s normaal….