Ga er maar aan staan: nieuwe school, nieuwe (spel)regels, nieuwe klasgenoten! Natuurlijk wisten we dit van te voren en speelde het één van belangrijkste rollen in onze overwegingen om wel of niet te verhuizen.
We hebben ons vertrouwen gelegd in de veerkracht van de meiden, maar als ouders waren we behoorlijk zenuwachtig voor die eerste schooldag. De meiden trouwens ook! Oké, oké, het is een Engelstalige school, dus dat verzacht ‘het leed’ enigszins, maar daar tegenover staat dat ze in uniform – met stropdas! – naar school gaan.
Maar ze hadden er wel zin in. Heel de dag alleen thuis met je ouders is ook niet geweldig als je 11 en 13 bent, niet waar?
Gelukkig viel alles reuze mee. Behalve de decibellen in de klas, want hemeltje lief, wat horen die Italiaanse kinderen zichzelf graag praten! Daar hielden de meiden wel een lichte hoofdpijn en vermoeidheid aan over die eerste schooldag. Maar ze waren allemaal heel vriendelijk naar de Nederlandse nieuwkomers in de klas. Sarah werd zelfs direct uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje dat weekend! De meiden werden bestookt met vragen en aan de hand meegenomen door een ‘buddy’ die ze de eerste maand van hun schooltijd mogen benaderen voor hulp.
De kids in de klas zijn ijverig en doen graag mee, maar voor een geintje of TikTok-dansje wordt ook gewoon tijd gemaakt. En … zodra er iets verkeerds gezegd wordt, vallen alle 14 (bij Sophia 17) kinderen er direct overheen, ha ha.
De leraren zijn vriendelijk – soms iets te naar de smaak van onze meiden – maar een enkeling beheerst de Engelse taal alleen níet helemaal … Dan wordt er maar gewoon Italiaans gesproken in de les. Help! Gelukkig krijgen de meiden op school 5 uur per week privéles Italiaans. Da’s fijn. Geef het nog een paar maandjes en ze spreken het beter dan ik.
Vanwege haar leeftijd slaat Sophia in het Italiaanse schoolsysteem een klas over en mag ze gelijk naar de ‘middle school’ samen met haar grote zus. En dat vindt ze stiekem best leuk. Des te gemotiveerder is ze, soms iets te … Huiswerk wordt vlijtig gemaakt en aan tafel slaan de verhalen uit de klas je om de oren. Gelukkig maar 🙂 Ook Sarah vindt het best leuk hoor, maar ja, ze is toch wat ouder, dus school is noodzakelijk kwaad hè.
Gisteren hebben we – eindelijk, na twee weken wachten – de schoolboeken van de meiden binnen gekregen. Kijk eens wat een stapel!
Ik mis de warmte en jaarfeesten van de vrije school wel hoor. Maar hé, we klagen niet, want al met al hebben de meiden het best naar hun zin op school. Alleen dat uur heen én terug rijden vinden ze niet zo leuk (onze portemonnee net zo min overigens!), maar ach, het is tijdelijk …
Ondertussen hebben paps en mams ook niet stil gezeten… lees erover in het volgende blog
CasaSardinia 
Eén opmerking over 'Naar school in een nieuw land'