Oké, ladies. Voordat ik los ga met mijn beloofde paardenpraat, eerst even wat stoere-mannenpraat.
Manlief heeft een speedboot gekocht! Met 100-pk over een azuurblauwe zee, zonnetje op zijn gelukkige gezicht en tussendoor een verfrissend duikje, onze skipper ziet het al helemaal voor zich …
Toegeven, het is niet alleen voor eigen plezier. Het idee is om excursies voor toeristen langs de kusten van zuid-oost Sardinië te organiseren. Wij hebben dat zelf ook al een paar keer gedaan als toerist en het is echt fantastisch. Wind in de haren en gaan.
En we kunnen deze zomer al beginnen, want hij is inmiddels al geleverd. Hieronder alvast wat voorpret.
Dan nu, paarden …
Zoals ik al in mijn vorige blog schreef, Anna – de bijrijdster van All Star toen nog op de manege in Nederland – heeft ons verblijd met haar bezoek in de voorjaarsvakantie. Ik had haar hulp gevraagd bij het inrijden van Ardra. Met haar lichtgewicht, ervaring en moedige karakter had ik er alle vertrouwen in.
De meiden en ik waren al begonnen met wat grondwerk, veel longeren voor de nodige spieropbouw en conditie en ook één of twee keer per week met wat rijden, steeds aan de longeerlijn en zonder zadel en bit.
Maar nu moest het echte werk beginnen. En eerlijk … Ardra heeft ons blij verrast. Ze is een schat en ondergaat het allemaal met een gezonde dosis nieuwsgierigheid en energie. Van het bit lijkt ze wel te genieten, zoveel kauwt ze er op. Oké, misschien helpt dat karamelsmaakje ook wel hierin …
Omdat het zo goed ging, hebben we het er ook op gewaagd om na twee daagjes rijbaan, een ritje naar buiten te maken.
En toen dat dus ook zo goed ging, werden we iets te overmoedig: Hé, waarom niet gewoon een bezoekje aan het strand? Dus, hop, beiden de trailer in en naar de kust.
Het ging best goed, maar voor Ardra was het misschien toch een beetje veel. Al met al heeft Anna vier keer gereden die week (steeds maar 20 minuutjes), maar Ardra heeft heel veel nieuwe dingen geleerd en moeten ondergaan. Toen was de grote blauwe zee wel even een brug te ver en was ze er behoorlijk gestresst van. Daar heeft ze nog twee dagen van bij moeten komen…
Nu doen we het weer rustig aan. Twee, max drie keer per week hoogstens 30 minuutjes rijden. Doorgaan met grondwerk en longeren. Hulpen pakt ze snel op en de kleine korte buitenritjes die we maken, lijkt ze echt van te genieten …
Er is alleen één ding: ze houdt er niet van als we met halster of hoofdstel over haar oren gaan. Hoofd omhoog en lichte paniek. Dat neemt helaas niet af. Ook niet met snoepjes en beloning. Die spuugt ze dan uit!!
Hebben jullie nog tips? Ben benieuwd …
Groetjes en bedankt alvast!!
Sonia, Sophia, Sarah en onze skipper 🙂
CasaSardinia 