Zo lag het strand erbij, ná een drukke zomer. Zonnig, sereen en verlaten. Wat hebben een mooie zomer achter de rug, zeg!
Grote kans dat je je al helemaal in de kerstsferen bevindt en druk in het hoofd bent met de voorbereidingen op de feestdagen. Ben je alweer vergeten hoe de zomer voelde? Wil je wellicht even uit dat drukke hoofd? Kijk dan even mee …
Alleen hier en daar nog een verloren zeilbootje …. Dit was op 27 september, gewoon zomer.
Als ik de honden uitlaat, wandel ik elke dag langs het zoutmeer van Colostrai, tussen ons huis en het strand. Met de ochtendzon als gezelschap levert dat ook prachtige plaatjes op.
Over zon gesproken … Het is werkelijk waar niet gefotoshopt!
Hebben jullie trouwens al kennis gemaakt met onze Dea en Brigante? Ik meen van niet ! Heb mijzelf op 19 juni een “klein” verjaardagscadeau gedaan …. Hier waren ze twee maanden oud.
En hier zijn ze alweer grooooooottttt! Maar wel nog steeds puppies hoor … zoooo schattig … en ondeugend!
Afijn, het was een drukke zomer, we hebben hard gewerkt en we genieten nu eventjes in stilte van de winterzon. En natuurlijk maken ook wij ons op voor de feestdagen en daarmee onze eerste wintergasten. De eerste komen 22 december, dus we gaan de huisjes maar alvast winter-klaar-maken. Wordt vervolgd …
Un bacione e grande abbraccio a tutti! da Sonia en iedereen op de boerderij!
Ronja en haar broers uit Leipzig. Dat waren onze eerste gasten. Een bijzonder lieve meid en de perfect gast gebleken. Niets te klagen!
Dat was spannend voor ons zeg . . . Zouden ze het mooi vinden? Ontbreekt er iets? Konden ze goed slapen? Voldoet het aan hun verwachtingen? Gelukkig waren ze super positief en gaven ze aan helemaal tevreden te zijn geweest over hun verblijf bij ons. Om nog niet te spreken over de indruk die de schoonheid van Sardinië en de lokale bevolking op hen heeft gemaakt! Het was voor hen het eerste bezoek, maar ze komen terug is ons beloofd.
De volgende gasten komen voorlopig op 6 juni en dan begint het echt voor ons! Er staan ons al 20 boekingen te wachten verspreid over juni t/m september … Maar er is nog ruimte, dus mocht je benieuwd zijn, check even de beschikbaarheid op:
Nou …. niet als ik dit blog schrijf, maar wel elke ochtend als we de zon zien opkomen die van achter de eucalyptusbomen de zee uitrijst. Dat levert vaak magische kiekjes op!
Soms blijven we ook sprakeloos als we achter nieuwe elementen komen van het altijd verrassende ‘Italiaanse theater’. Zo kon onze immer optimistische ‘geometra’ (projectleider bouw, vrij vertaald) ons onlangs vertellen dat het volgens Italiaanse wetgeving verplicht is (!) om een bidet te plaatsen in de badkamer …. nadat we alle badkamers in de appartementen al af hadden, zonder bidet!!
Maar we zouden niet op het ingenieuze Sardinië zijn, als we niet voor dit probleem ook een oplossing hadden … plaatsen we toch gewoon dit antieke bidet dat we hebben gevonden tussen de spullen van de oude bewoners 😉
Sprakeloos ook als ik gebeld word in de ochtend en te horen krijg “dat ze vandaag toch helaas niet kunnen komen door onvoorziene omstandigheden”. “Maar maandag zijn we er echt!” 😵💫 Mijn dag bestaat uit erachteraan bellen en de druk erop houden, ha ha! Af en toe een beetje boos worden en daarna weer diplomatiek en vriendelijk blijven en met de haartjes mee strijken …
Afijn, zo is het maar toch gelukt om nu bijna klaar te zijn voor komend seizoen. Nog wat extra witten, de vloer laten leggen (gebeurt volgende week, ja écht!) en daarna de badkamer laten afmaken in het laatste huisje. Oh ja, en wachten tot de keukens geplaats worden. Half maart zou dat klaar moeten zijn! 🥳 Aan ons om nu alle meubels en huisraad te regelen.
In de tussentijd zijn we druk bezig geweest om de oude muren een nieuw jasje te geven. Althans, ik heb de oude voegen eruit gebikt maar vooral Heile heeft zich stuk gewerkt om de nieuwe voegen netjes ertussen te krijgen. Maar het resultaat mag er wezen!
Niet te vergeten, de buitenkant van de appartementen heeft ook een nieuw jasje gekregen.
Vandaag kreeg ik te horen dat de aanvraag “start bouw en rennovatie” bij de gemeente is gepresenteerd. Help, daar valt toch je mond van open … we zijn bijna klaar!! En ik al die tijd maar denken dat onze projectleider dat al gedaan had 🙈 ach ja, het kan gewoon allemaal hiero ! “Che culo” (spreek uit: kè koelò), zoals ze dat hier zeggen, dat er nog geen bouwinspectie langs is geweest de afgelopen 6 maanden. Wat een mazzel!
Maar echt zonder woorden blijf ik toch elke keer als ik een ritje maak door het prachtige natuurschoon. Ik kan er geen genoeg van krijgen …
Tot snel lieve mensen !
Un bacione grande da tutti noi!! 😘😘
p.s. Ondertussen wordt er ook hard aan ons huis gewerkt . . .
Het is eindelijk zo ver! Zondag 12 /11 /23 is de dag dat wij de deur van het vakantiehuis van mijn ouders dicht hebben getrokken en onze eerste nacht in ons nieuwe tijdelijke huis doorbrachten. We hebben hier lang naar uitgekeken en zijn dan ook erg blij met deze stap.
We werken nog aan de sfeerlichten, maar twee slaapkamers, een woonkeuken en een badkamer zijn maar mooi af.
Tijdelijk, want we zijn ingetrokken in één van de appartementen die we straks per april gaan verhuren, totdat ons eigen huis klaar is. Met een beetje goede wil gaat de aannemer daar binnen drie weken aan beginnen …
Mooi, kunnen wij alvast testen hoe het is om als gast hier te verblijven. Deze week maken we nog de laatste dingetjes af: nog effe de keuken afmaken (de granieten wasbak moet nog geplaatst worden …), leuke lampjes ophangen, de radiatoren worden opgehangen (best fris zonder!) en er is nog wat hout van de deuren wat geïmpregneerd moet worden. Oh ja, ook de 200 jaar oude bakstenen krijgen nog een beschermlaagje. Geen overbodige luxe.
Maar we zijn er! En dat telt.
Van onze lieve aannemer ook nog een mooi cadeau gekregen. Kunnen jullie raden wat dat is? ⬇️
Ondertussen wordt er hard gewerkt aan het dak van appartement nummer 3 💪
In het volgende blog een kleine inkijk in wat er op Sardinië (aan bureaucratie) komt kijken bij het renoveren of bouwen van een huis. Goh, wat hebben we veel geleerd sinds we hier twee jaar geleden naartoe zijn gekomen … Allemaal mooie dingen, die een leven verrijken ! 😇
Un abbraccio forte e a presto!
p.s. Dank aan mijn ouders die twee jaar geduld hebben gehad, omdat wij hun vakantiehuis bezet hielden 😘
Het is niet altijd rozengeur en maneschijn. Dus laat ik deze keer beginnen met een kleine “in memoriam”. Onze kitten Luna is al ruim een maand zoek en inmiddels kunnen we wel onze conclusies trekken … Ik ben er best verdrietig over, want ze was super lief, maar ook wat roekeloos (ze liep bijvoorbeeld tussen de benen van de paarden door of ging bij ze liggen als ze hooi aten).
Dan … deze maand was de maand van de mijlpalen:
23 september hebben we Sophia’s verjaardag gevierd bij ons nieuwe huis 🙂
1 oktober, zouden we overgaan naar ons nieuwe stekkie, maar dat is niet gelukt helaas …
17 oktober, de dag dat we twee jaar terug onze biezen pakten en vertrokken naar Sardinië, met alle huisraad en twee paarden!
19 oktober, twee jaar geleden de dag dat we op Sardinië aankwamen … niet voor vakantie, maar om er te gaan wonen!
Weten we nog ??? Meteen aan het bouwen gegaan!
En dan … 20 oktober, eergisteren dus, de dag dat de voordeur werd geplaatst in het eerste appartement van ons nieuwe stekkie en dat we onze eerste echte huissleutel hier overhandigd kregen !!
“We hebben het gevierd met onze lieve vrienden die uit Nederland op bezoek waren”.
Tussen deze dagen door zijn we in de afgelopen maanden vooral bezig geweest met (laten) verbouwen en klussen. Kijken jullie mee?
Werken aan het dak
Cement storten ! In de tuin van de buren om erbij te kunnen ….
Badkamer en entree vóór en …
… na … bijna (!) af !
Bikken, opnieuw voegen, stuken en witten … zucht!
Slaapkamer bovenSlaapkamer benedenHier is de doorgang nog open naar het volgende appartement …Nu definitief afgesloten.
Hier kon je oorspronkelijk nog doorheen, maar is nu de grens met appartement Colostrai.
De bovenverdieping van appartement Feraxi, na immens veel oud voeg bikken en stuken …Wand uit de woonkamer … de oude bakstenen van 200 jaar terug in ere hersteld.
Bekleding van de marmer- en graniettrap
De vloer… eindelijk struikelen we niet meer over de buizen en kabels!
Eerst een cementlaagje …Marmeren vloer beneden …Vloer bovenEerste aanzet tot een keuken …
En dan eindelijk de kozijnen, ramen en deuren !
Tot slot : het afvalwater moet ook nog ergens heen 🙂
Ik houd het nog even spannend voor het eindresultaat … Wordt snel vervolgd !
Ja, het is heus. Na de eerste twee maanden klussen en verbouwen, hebben we inmiddels al onze eerste bewoners welkom mogen heten: onze drie paarden staan al op ons nieuwe adres. En … Het zwerfkatje dat we van de week hebben geadopteerd, woont er ook en snuffelt lekker rond.
Luna kwam met volle maan bij ons wonen 🌕
Het heeft wel tamelijk wat voorbereiding nodig gehad. Eerst even tig cactussen en behoorlijk wat puin moeten (laten!) verwijderen van het terrein dat voor het huis ligt voor het maken van de paddock en rijbaan. Daarna de omheining en schuilstal opgebouwd. Net als alvast een ‘bescheiden’ zadelkamer. Allemaal met behoorlijke hulp van manlief, mijn topzwagert en wat lokale klusjesmannen. En het resultaat mag er zijn !!
Met grof geschut !
Wijzelf moeten helaas nog even wachten, maar met een beetje geluk gaan we in september over … al lijkt het nog lang te gaan duren, als je zo eens kijkt …
Maar goed, onze Italiaanse aannemer heeft het beloofd, dus we hebben er alle vertrouwen in !!
Op 10 juli gestart met de werkzaamheden voor de rennovatie (muren en draagbalken zijn gestut, waterleidingen aangelegd, vloeren voorzien van nieuw beton en al het rotte hout is eruit gesloopt en weer nieuwe geplaatst!) en vanaf volgende week worden de appartamenten voorzien van aparte kamers en wordt het nieuwe dak er stuk voor stuk opgezet, de vergunning hiervoor is eindelijk rond … 💪
In de tussentijd verveelden we ons niet …
We hebben 440 balen hooi opgeslagen in onze eigen hooischuur, met 35 graden buiten. Dat was zwaar !!
Gelukkig een deel machinaal …
Olia Speciosa vierde Sint Jan met een traditionele processie, wat een monsters van ossen zijn dat!
Nog 250 balen te gaan ….
Reden we gelukkig langs bij een net aangestoken brand, zodat de brandweer er op tijd bij was ….
Gelukkig reden we net langs toen het nog een klein vuurtje was.
En we hebben onze dagen gevuld met (verjaars)bezoek uit en aan Nederland.
Oh ja, da’s waar! We hebben het ook nog warm gehad, effies maar gelukkig … Nu is het nog maar 35 graden 🌞 in plaats van 53 🥵.
Overdag slapen, in de avond en nacht erop uit !!!
Dat was het voor nu. Tot snel weer voor een volgende update …
Liefs, van ons allemaal 😘
p.s. en je laat dus ook (n)iets achter. De stallen op het ‘oude’ adres zijn niet meer…
Vandaag was de dag dat we onze handtekening hebben gezet onder het koopcontract van ons nieuwe (nog te renoveren!) huis & agriturismo.
Het was een unieke ervaring vanmiddag bij de notaris – ze heeft er een uur over gedaan om de akte voor te lezen en toe te lichten. Maar … we mogen ons nu eindelijk eigenaar noemen van een mega onroerend goed, voorheen in handen van een adellijke familie dat ooit – in een niet eens zo ver verleden – rijst verbouwde. Zie onderstaande foto’s en video voor een eerste impressie:
Casa Sardinia heeft nog wel een fikse opknapbeurt nodig …
Maar goed … vandaag genieten we even van dit succes!
Wordt snel vervolgd … en heel veel dank aan iedereen die ons in het proces hiernaartoe heeft gesteund 💖 heel bemoedigend!
Weten jullie nog, mijn laatste blog? Wij zaten in zak en as, mentaal aan het voorbereiden om weer terug naar NL te gaan. Maar hé, we lieten ons niet kennen en zochten verder.
Eigenlijk viel mijn oog al een tijdje op een pand waar ik al jaren langs rij met de gedachten dat het een heel tof agriturismo zou kunnen zijn. Dus direct na die laatste domper een afspraak gemaakt met de makelaar. Het is daarna snel gegaan, maar ik durf er niets meer over te schrijven!! Ben een beetje bijgelovig geworden inmiddels 🙈
Want wederom kwamen we er bij de notaris achter dat er bepaalde documenten niet in orde waren. Het is op te lossen, met enige medewerking en (financiële) investering van de huidige eigenaren, maar hoe en onder welke voorwaarden? Dat horen we na Pasen …
Dus tja, voorlopig genieten wij van het ontluikende begin van het voorjaar, heerlijk!!!
Blijven wij genieten van onze wekelijkse buitenritjes ….
Nemen we (of eigenijk vooral ik, ha ha!) elke dag un (crema al) caffè bij de buurtbar (of twee 😉). Lekker in het zonnetje op terrasje of kletsen aan de toog met de locals.
En hebben we, op misschien wel één van de mooiste plekjes van het eiland, Sarah’s verjaardag gevierd. Want op 31 maart werd ze 15 jaar alweer! 🎂🥳
Dusss …. Over een paar dagen kom ik bij jullie terug, is de bedoeling (als de notaris een beetje op wil schieten …). Hopelijk met goed nieuws … en foto’s van ons nieuwe stekkie!! 🏡
Afgelopen vrijdagavond hadden we een gesprek bij de notaris. Laatste puntjes op de i, dachten wij …. Wat ons beloofd was, dat het rechtmatig allemaal in orde was, blijkt tóch niet zo te zijn!! OMG.
Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus naar aanleiding van alle gelezen boeken over een huis kopen in Italië en persoonlijke adviezen, hadden we een notaris gevraagd onderzoek te doen naar eigenaarschap van onze beoogde aankoop. De goede man had tien jaar geleden ook de erfenis geregeld, dus heel veel geks werd er niet verwacht. Toch?
Resultaat: de dame die ons de grond en ‘huis’ zou verkopen – ze heet Bibi – en dit testamentair geërfd had, blijkt toch niet het volledige eigendom te mogen claimen. Althans, volgens het nationaal Onroerend Goed Register (zo noem ik het maar even).
Ze is voor 1/5 in bezit. De andere vier vijfden behoren toe aan broers en zussen (en diens kinderen!) van de man van wie ze het geërfd had. Want, in het Onroerend Goed Register is de precieze verdeling tussen broers en zussen, zoals doorgevoerd in het kadaster, nooit officieel geregistreerd door een notaris! Je denkt toch: waarom niet!? Waarom is dit bij het testament en de overdracht naar Barbara (Bibi) nooit officieel geregeld!? Antwoord: dat doen we niet (lees: uit onszelf. Daar moet een opdracht voor gegeven worden). Mooie notaris dit. Pffff … Wij waren perplex!!! Dit kan toch echt alleen in derde wereld landen? Italië zit in de EU, potverdrie!
Afijn, als wij dus de akte zouden tekenen, zouden we slechts deels eigenaar zijn van grond en huis. Stel je voor …. Gaan we dus niet doen!
Oftewel, we zijn weer (!!) terug bij af … We putten nog minimale hoop uit een gesprek met een advocaat die moet achterhalen of een privé-contract, getekend door alle vijf de broers en zussen in 2010 – waarin staat dat de grond netjes is verdeeld in vijven en de oudste broer het deel met het huis erft (wat wij dus willen kopen) – rechtmatig is en de fout in het Onroerend Goed Register kan herstellen. Gaat vast nog erg lang duren zoiets. Zucht …. We geven onszelf nog een paar maanden en daarna maken we de beslissing: iets anders (Joost weet wat) of terug naar NL ….
Kan een wonder ons nog redden?
Liefs, Sonia & family (‘licht’ teleurgesteld door deze nieuwste ontwikkeling …. alweer)
Zo voelen wij ons …
Het testament dat aangaf dat Bibi de grond en het huis zou erven, viel niet in goede aarde bij de overgebleven broers en zussen (en hun kinderen). Om dit recht te trekken is de handtekening nodig van alle (!) erfgenamen. Insiders zeggen dat dat nooit gaat lukken, maar hé… zij zitten met hetzelfde probleem voor hún vijfde deel. Lukt ze niet om te verkopen! Dus wie weet …
Met die eigenaar hadden we afgesproken dat we 1 oktober jl. het voorlopig koopcontract zouden tekenen (we hadden alles gecheckt en contractueel dichtgetimmerd inmiddels). Vervolgens komt deze vriendelijke vriend niet opdagen om te tekenen, laat niets meer van zich horen en neemt de telefoon niet op.
Je kunt je voorstellen dat – na een week proberen contact te krijgen – de moed bij ons behoorlijk in de schoenen gezakt was. Potverdrie, we waren weer terug bij af! “Zou het ons ooit lukken … ?” We hadden al het idee gevat om maar weer terug naar NL te gaan.
Maar ja, alles gebeurt met een reden. Toch? Een week later bezoeken we een stuk grond, met een bestaand huis er op, op nog geen kilometer van de kust van Feraxi.
Nou ja … huis … het is eerder een bouwval, maar het heeft één groot voordeel: zolang je het in originele staat terugbrengt, hoef je geen bouwvergunning aan te vragen! Dat betekent dat we snel kunnen schakelen als we eenmaal de grond definitief hebben gekocht.
Hoezo definitief? Ook nu geldt: eerst mogen de buren een gooi doen (mits ze boer zijn) tegen dezelfde prijs als die wij overeengekomen zijn. Grrr … die Italiaanse wetgeving! Dus de komende 30 tot 40 dagen worden zenuwslopend! Want die buren zijn niet mals …
Aflevering 1 van de soap “Dat land is van mij!”
Er was eens een vader en een moeder met 6 kinderen. Het is 1910 en vader en moeder besluiten een mooi huisje te bouwen in de heuvels van Feraxi (zonder waterleidingen en stroom overigens!). De kinderen groeien daar vredig en gelukkig op. Maar aan alles komt een einde en zo ook aan het leven van vader en moeder. De kinderen huilen, maar erven wel elk een deel van het land van hun ouders.
De oudste zoon is de grootste bofkont: hij erft het deel van het land met het huis erop. Hij trouwt, is gelukkig, maar krijgt nooit kinderen …
De goede man en zijn vrouw worden al wat ouder en hebben zorg aan huis nodig. Er komt een engel voorbij die toevallig verpleegkundige is en het stel – gratis en voor niets – dagelijks verzorgt en dat wel 16 jaar lang!
Natuurlijk beloont het stel de ‘heilige’ verpleegkundige met een mooie erfenis. En zo wordt Barbara (want zo heet het geschenk uit de hemel) 14 jaar geleden de rechtmatige eigenaresse van 4 hectare grond met huis.
En dan besluit Barbara te verkopen … aan ons! Dat is feest. Toch?
Denk maar niet dat de andere 5 broers en zussen erg blij zijn hiermee. Bij het overlijden van hun oudste broer zonder kinderen (!) hadden zij zich al rijk gerekend. Ze wisten immers niets af van het testament van hun oudste broer.
Maar helaas voor hen, bij de notaris blijkt dat Barbara toch écht de wettige eigenaresse is. Dussss … Er rest de broers en zussen nog één middel: zelf kopen, want twee van hen grenzen direct aan het stuk land dat wij willen kopen en het gerucht gaat dat ze ook nog eens officieel boer zijn dus van die Italiaanse wetgeving gebruik zouden kunnen maken.
Zouden zij het voor onze neus wegkapen? Duim voor ons!!
CasaSardinia 