Het was een lange en vermoeiende reis, van Nederland naar Sardinië. Deels met professioneel transport en het laatste stukje door ons. Het is gelukt! 💪🐎
Belinda mag haar benen strekken en acclimatiseren in de rijbaan
Eerste kennismaking met onze ruin All Star. We zijn er nog niet helemaal, maar All Star mag wel al van haar bordje eten💕
En…. ze zoekt hem wel op hoor, stiekem …
Eerst hield ik onze merrie Ardra op stal gistermiddag (toen ik All Star bij Belinda liet snuffelen), maar na een uurtje of twee dacht ik er goed aan te doen om ook Ardra even vrij te laten, kon toch geen kwaad zolang Belinda in de rijbaan bleef, toch? …. FOUT!
Na een eerste korte kennismaking draait Ardra zich om en trapt zo een onderste balk van de rijbaan aan gort!! 🤦♀️🙈 Gelukkig heeft Heile het nog een beetje kunnen fixen!
Nu is toch de vraag: hoe ga ik Ardra en Belinda samenbrengen? Want dat zal toch moeten gebeuren…. Beide paarden zijn gevoelig in hun achterbenen vanwege trapblessures!! Dus ik moet echt über-voorzichtig zijn.
Nou even over nagedacht, maar ik ga het er maar gewoon op wagen om ze samen los te laten, zonder houten balken ertussen, anders moet ik Ardra en All Star heel de tijd op stal houden …. Deze strategie levert nog de minste schade op denk ik. 😬🤞🤞 Wel eerst een veilig plekje vinden voor onze auto.
En …. Ongelofelijk! Die Ardra … Ze dirigeert All Star weg van Belinda; maar de dames laten elkaar tenminste wel met rust.
Want zo voelt het voor ons … althans, voor papa en mama. Want voor onze meiden voelt het toch anders.
Ze hebben het zwaar en zijn verdrietig. Na twee maanden vrijheid blijheid in Nederland, waarin ze elke dag hun vrienden hebben gezien en alles uit hun zomer hebben gehaald, moeten ze nu weer terug in het gareel. Een nieuwe school, alles weer in het Italiaans, geen Hesseplaats om tussendoor even te ‘shoppen’ … maar bovenal, ‘oude’ vrienden verlaten en weer nieuwe vrienden maken. Ga er maar aan staan. Petje af voor ze!
En tóch gaan we terug naar Sardinië. Want wij als ouders waren aan het aftellen … terug naar de rust en ruimte, terug naar onze kippen, kuikens, katten en paarden en weer terug in het project waar we nog middenin staan: grond, huis, glamping. We gaan er weer vol goede moed voor 💪
Nu eerst twee en een halve dag rijden, varen en nog meer rijden. Deze keer zonder paarden 😉
Zoooo leuk om iedereen weer even gezien te hebben. Was echt genieten! Dank. ❤️
Het mooie van wonen en werken op Sardinië is natuurlijk de oase van rust die het eiland biedt.
De enige afleiding die ik tijdens mijn werk ervaar is het kopje thee of koffie dat ik zo nu en dan van manlief aangeboden krijg en de vogeltjes die elke minuut langsvliegen, omdat ze nu toevallig hun nestje hebben gemaakt boven de ingang van de deur en de piepende jonge kuikentjes honger hebben!
Een ander bijkomend voordeel is dat we op slechts 2 uur vliegen van NL zitten. Als het moet, zit ik dus zo weer op kantoor. Net als afgelopen week dus.
Heile en de meiden kwamen twee dagen later ook (was nog even heel spannend voor me, want Sarah reisde zonder ID-kaart, die waren we voor de gein kwijt … en nog steeds niet gevonden!).
Leuk, want Sarah mocht met haar oude klas mee op kamp naar de Ardennen. En wat heeft ze een plezier gehad: vriendinnen, klimmen, kanoën, kruipen door de grotten en … ja, ja … ze heeft een vrij val naar beneden gemaakt met bungy-jumpen. “Was echt leuk, mam!” Ik had maar al te graag haar gezicht gezien …
Jammer dat ze een dag eerder naar huis moest om het noodpaspoort te regelen. Maar het was de moeite dubbel en dwars waard!
Het nadeel is dat je de paarden alleen moet laten. In de ochtend en avond werd er wel voor ze gezorgd, maar als ze de hele dag alleen op het terrein loslopen zonder toezicht gaan ze dus kattenkwaad uithalen hè! Mesten op de veranda, paaltjes slopen van de lint-omheining en als je dan ‘voor straf’ opgesloten wordt in de stal met paddock, ga je natuurlijk je best doen om daar weer uit te komen, ha ha!
Ik was dus blij dat we weer terug gingen! En niet alleen voor de paarden hoor. Wat een drukte en hectiek zo’n week in Nederland! Maar eerlijk … gezellig was het ook!
Bij terugkomst een goed gesprek gehad met de agrarisch deskundige die ons gaat helpen om officieel boer te worden, zodat we de vergunning voor het huis kunnen krijgen. Gaat lukken hoor, was zijn overtuiging: “binnen 4 tot 6 maanden kunnen jullie waarschijnlijk gaan bouwen …”
Goh! We zijn alweer twee maanden verder na mijn laatste blog over onze toekomstige glampinglocatie. Weet je nog? Nog wat kiekjes als opfrisser…
Wat is er allemaal gebeurd?
Voordat we over zouden gaan op het laten opstellen van een koopcontract, werd ons geadviseerd om eerst maar eens even door ‘Baas Bosbeheer’ van de gemeente naar de grond te laten kijken, want tja … zo dicht bij de kust is standaard beschermd natuurgebied, dus daar mag je niet zomaar iets bouwen. Zijn eerste oordeel: ja het heeft wat omwegen nodig, maar het is “uitvoerbaar”.
Jeeh!! Maar … de details zou hij later uitleggen, want toen we ter plekke afspraken, regende het pijpenstelen. Dus je kunt je voorstellen hoe snel hij weer weg wilde … Sardijnen kunnen niet tegen regen, zijn we achter gekomen.
En het was die dag onheilspellend bijna. Heb er een paar mooie foto’s van kunnen maken. Voor de liefhebber 😉 een filmpje, waarin je ziet dat het links van ons drama ontwikkelt en er rechts gewoon niets aan de hand lijkt.
Goed, ik zal het niet te lang maken, maar het komt er op neer dat we een verdraaid goed agrarisch plan moeten presenteren bij het daarvoor bedoelde loket van de Regione Sardegna, een speciale commissie van diverse ecologische, economische, maatschappelijke en stedenbouwkundige belangen buigt zich over de vergunningaanvraag.
Ons idee is om een biodynamische activiteit te starten van hoofdzakelijk mastiekolie, olijfolie en kruiden (even voor het gemak) – rozemarijn, saffraan en lavendel – voor producten met zowel gastronomische als cosmetische doeleinden. Daaraan voegen we een diversiteit aan fruitbomen toe. Het is belangrijk dat we de al aanwezige bomen gebruiken en de commissie die erover gaat overtuigen van het feit dat we geenszins van plan zijn om te ontbossen. Voor het eind van de zomer hopen we de inschrijving als boer rond te hebben, evenals de documentatie voor de vergunningsaanvraag.
Dus … het begint nu echt ergens op te lijken. En als we dan eindelijk boer zijn, kunnen we een huis, stallen voor de paarden en een glamping gaan laten bouwen. Nog even geduld …
Verder ging het hier zijn gangetje …
We hebben in de meivakantie bezoek gehad uit Nederland van onze lieve zwager en schoonzus en hun mooie gezin en onze goede vriendin met haar dochters. Alle kamers bezet, tentjes om het huis, met z’n allen naar het strand en samen aan de eettafel: heel gezellig!
De meiden hebben op school een heuse sportdag gehad, waar ook wat plek was in het programma voor de sportieve ouders 😉 en Sophia is zelfs op een schoolreisje naar Milaan geweest.
All Star wilde niet meewerken bij de hoefsmid. Afijn, die komt hier ook niet meer …
Volop natuur hier. Prachtige bomen en bewoners.. Spot de slang… Tip…. klein koppie maar vet bassie..
We hebben weer talloze ritjes buiten gemaakt met de paardjes.
We maken ons op voor een weekje Nederland en daarna de lang verwachte (en misschien wel gevreesde) schoolexamens voor de meiden. Komt vast helemaal goed … Ze zijn zulke knapperds op school!
Liefs en tot snel weer! Sonia & Heile en de meiden
Hoi hoi! Denk je dat je met stadse krolse buurtkatten het ergste geluid al wel heb gehoord? Maak kennis met ons buurt-ezeltje … Lawaaierig kleintje, maar super leuk … In het kader van geen echt nieuws. Hier is onze buurman en zijn begroeting als we met de paarden voorbij komen.
Na de zomer gaan we zelf ook één of twee Sardijnse ezeltjes toevoegen aan onze beestenboel. Ze zijn goede grazers, fijn (paarden)gezelschap en leuk voor wandelexcursies door de bergen hier!!
Opwarmertje … Een vriendin uit Holland vertelde me over Walter the Orphan, een ezeltjeshit op Facebook. Mocht je willen kijken:
Oké, ladies. Voordat ik los ga met mijn beloofde paardenpraat, eerst even wat stoere-mannenpraat.
Manlief heeft een speedboot gekocht! Met 100-pk over een azuurblauwe zee, zonnetje op zijn gelukkige gezicht en tussendoor een verfrissend duikje, onze skipper ziet het al helemaal voor zich …
Toegeven, het is niet alleen voor eigen plezier. Het idee is om excursies voor toeristen langs de kusten van zuid-oost Sardinië te organiseren. Wij hebben dat zelf ook al een paar keer gedaan als toerist en het is echt fantastisch. Wind in de haren en gaan.
En we kunnen deze zomer al beginnen, want hij is inmiddels al geleverd. Hieronder alvast wat voorpret.
Dan nu, paarden …
Zoals ik al in mijn vorige blog schreef, Anna – de bijrijdster van All Star toen nog op de manege in Nederland – heeft ons verblijd met haar bezoek in de voorjaarsvakantie. Ik had haar hulp gevraagd bij het inrijden van Ardra. Met haar lichtgewicht, ervaring en moedige karakter had ik er alle vertrouwen in.
De meiden en ik waren al begonnen met wat grondwerk, veel longeren voor de nodige spieropbouw en conditie en ook één of twee keer per week met wat rijden, steeds aan de longeerlijn en zonder zadel en bit.
Maar nu moest het echte werk beginnen. En eerlijk … Ardra heeft ons blij verrast. Ze is een schat en ondergaat het allemaal met een gezonde dosis nieuwsgierigheid en energie. Van het bit lijkt ze wel te genieten, zoveel kauwt ze er op. Oké, misschien helpt dat karamelsmaakje ook wel hierin …
Omdat het zo goed ging, hebben we het er ook op gewaagd om na twee daagjes rijbaan, een ritje naar buiten te maken.
En toen dat dus ook zo goed ging, werden we iets te overmoedig: Hé, waarom niet gewoon een bezoekje aan het strand? Dus, hop, beiden de trailer in en naar de kust.
Het ging best goed, maar voor Ardra was het misschien toch een beetje veel. Al met al heeft Anna vier keer gereden die week (steeds maar 20 minuutjes), maar Ardra heeft heel veel nieuwe dingen geleerd en moeten ondergaan. Toen was de grote blauwe zee wel even een brug te ver en was ze er behoorlijk gestresst van. Daar heeft ze nog twee dagen van bij moeten komen…
Nu doen we het weer rustig aan. Twee, max drie keer per week hoogstens 30 minuutjes rijden. Doorgaan met grondwerk en longeren. Hulpen pakt ze snel op en de kleine korte buitenritjes die we maken, lijkt ze echt van te genieten …
Er is alleen één ding: ze houdt er niet van als we met halster of hoofdstel over haar oren gaan. Hoofd omhoog en lichte paniek. Dat neemt helaas niet af. Ook niet met snoepjes en beloning. Die spuugt ze dan uit!!
Jeeh! Eindelijk kunnen we – naar wat lijkt – goed nieuws brengen. We hebben een stuk grond vlakbij de zee gevonden waar we op mogen bouwen en onze plannen op kunnen waarmaken: een glamping op Sardinië!
Er zitten nog wel wat stappen tussen plan en realiteit, maar goed dit is al verder dan we tot op heden gekomen zijn. De trouwe volger weet dat we inmiddels al tegen 3 locaties gedag hebben moeten zeggen, om niet te spreken van de plekken die we wel bezichtigd hebben, maar voor ons niet die top locatie waren.
Beschermd natuurgebied, overstromingsgevaar en archeologische vindplaats … we hebben alle belemmeringen al voorbij horen komen, maar je weet wat ze zeggen: 4 maal is scheepsrecht!
Dit stuk grond van 4 hectares ligt op nog geen anderhalve kilometer van het strand van Feraxi, een plek naast Capo Ferrato (kaap van ijzer) en de bekende badplaats van Costa Rei, en wordt niet belemmerd door wat ze hier vincoli noemen, beperkingen in het Nederlands.
Er is nog één ding wat in de weg kan staan tussen nu en onze aankoop: Italië kent een zogeheten eerste recht van aankoop voor boeren. Dat betekent dat de direct aangrenzende boeren het recht hebben om de grond te kopen voor hetzelfde bedrag als wat wij overeenkomen met de huidige eigenaar. Ze hebben 30 dagen de tijd om van dit recht gebruik te maken, dus we zullen nog een maandje of anderhalf geduld moeten hebben. Inmiddels is ons niets vreemd meer. Wordt vervolgd!
Het is hier genieten van de eerste tekenen van lente. Vroeger dan dat we verwachtten. Weliswaar met koude nachten, maar als de zon doorkomt is het ineens heerlijk. Geniet van wat plaatjes!
Natuurlijk is een veilig onderkomen voor de nacht nodig, maar inmiddels hebben we vrijbuiter kippen!
Na inspectie door de paarden van kippenhok en kippen kunnen ze lekker vrij scharrelen..
Ook hier is er storm geweest trouwens, getuigt de omgevallen boom. Mooi! Hebben we alvast wat brandhout voor de komende winter.
Last but not least, Anna was hier twee weken terug! De lieve schat die All Star reed toen hij nog op Manege Lansbergen gestald was. Ze kwam een weekje uitrusten van het harde werken voor haar paardenopleiding en op de manege. Voor de gelegenheid heeft ze ook nog ‘even’ Ardra ingereden met bit en zadel. Maar daarover meer in het speciale paardenblog dat ik gepland heb staan …
Tot snel en hopelijk met goed nieuws weer. Duimen jullie mee?
Hai hai, Ik was in afwachting van bericht over een stuk grond om dan eindelijk eens over onze echte plannen te kunnen schrijven maar helaas. Glamping Sardinia blijft nog even in de wacht.
Het gaat nu om een prachtige fruitgaard, dicht bij het strand. Echt, zo’n idyllisch plekje. Ik laat het toch even zien….
De technisch deskundige die ons bijstaat en die naar de bestemming en in het kadaster heeft gekeken vertelde dat het hier waarschijnlijk ook weer raak is: er mag geen huis op gebouwd worden vanwege overstromingsgevaar. We hebben hopelijk binnenkort een afspraak met de gemeenteambtenaar hierover.
We hebben om deze reden al twee stukken grond aan ons voorbij moeten laten gaan en dit wordt dus waarschijnlijk het derde stuk grond. Wij vissen steeds in die vijver … erg lastig om de moed erin te houden … Maar hé … later deze week en zondag hebben we weer een bezichtiging voor een stuk grond. Wordt vervolgd ….
Onze kerstvakantie in Nederland was geweldig maar thuiskomen op Sardinië ook. Ik werk thuis voor een Nederlands bedrijf. Ik zie vaak (eigenlijk standaard elke dag!) dat Ardra overdag een power napje doet en hoe lief All Star daar dan altijd bij blijft staan om de wacht te houden. Soms gaat hij er zelfs bij liggen 💞
Of hoe eigenwijs Ardra toch kan zijn 😄 Ardra is ook dapper!! Ze is vaak nieuwsgierig en heeft zo’n sterke wil, dat ze steeds vaker letterlijk de grens op zoekt. Die grassprieten aan de rand van het erf zijn nog lang en sappig, dus kon ze de verleiding niet weerstaan.
Heile heeft niet stil gezeten! We hebben drie kippen cadeau gekregen van de goede man die de paarden heeft verzorgd toen we in Nederland waren, maar voordat ze komen, moet er natuurlijk een kippenhok en ren gemaakt worden 😅
De Unox NYD run (op nieuwjaarsdag dus) was natuurlijk afgelast maar onze meiden zijnzo dapper zijn geweest er een locale invulling aan te geven. Het ziet er zonnig uit, maar het water was steenkoud!!! Laat mij maar filmen…
Ik vind dat het nog kan: iedereen het allerbeste gewenst voor het komende jaar! Wat zou het toch tof zijn om jullie hier te kunnen ontvangen op onze eigen glamping… Daar moet nog wel het één en ander voor gebeuren, maar daarover straks meer.
Een nieuw jaar, nieuwe voornemens, toch?
Wij hebben er wel een aantal hoor…..
natuurlijk gezonder eten (nog niet gelukt, want ja, stroopwafels meegenomen uit Nederland) én meer sporten;
nog harder ons best doen voor dat ideale stukje grond vlakbij de zee (gaat gewoon lukken hoor …);
ons aanpassen aan de relaxte Italiaanse levensstijl: “waarom zou je haasten”? (wordt hard aan gewerkt …)
Maar ja, het nieuwe jaar op Sardinië begon voor de meiden met quarantaine, want we kwamen terug uit Nederland. Vonden de meiden heeeeel erg 🙂 Gelukkig mochten ze donderdag weer naar school, vol goede moed.
Het heeft twee dagen mogen duren. Vanaf vandaag (maandag) weer online onderwijs, want er zijn positieve gevallen in de klas … zucht! Omistom!
Het was mooi zolang het duurde. Op weg naar school en terug was het genieten: wat is Sardinië toch mooi, ook in deze tijd van het jaar. Hieronder een cadeautje van mij om jullie er ook van te laten meegenieten:
Ik had al met jullie gedeeld dat het stuk grond dat we op het oog hadden een nogal moeilijke bestemming bleek te hebben: een deel van de grond is archeologisch beschermd, want ergens in de buurt is een nuraghe gevonden. Wat is dat? zul je denken. Nou dit …
Nuraghi (enkelvoud: nuraghe) zijn torens die in de bronstijd op Sardinië werden gebouwd. Ze behoren nu tot het belangrijkste archeologisch erfgoed van het eiland. Men schat dat er meer dan 6500 gebouwd zijn. De nuraghi konden een hoogte bereiken van wel 19 meter, hoewel ze gebouwd zijn met blokken steen die droog op elkaar gestapeld werden. (aldus Wikipedia :-))
Over de nuraghi is veel te vinden op internet. Hieronder een tweetal opties, mocht je er nog meer over willen lezen:
Oh ja, waar waren we gebleven? Een tweede deel van de grond kent een agrarische bestemming. Prima, als we dus een agrarische activiteit uitoefenen, mogen we dus bouwen en een wat ze noemen agriturismo starten. Wees welkom!!!
We zouden afgelopen dinsdag te horen krijgen wat we nu precies wel en niet konden doen. Mogen we een huis bouwen en waar? Mogen we er glamping-tenten op plaatsen? Mogen we er paardenstallen op bouwen? Hoe zit het met waterleidingen in de grond of bekabeling voor stroom en internet?
Afijn, veel vragen en dinsdag zouden we meer horen. Maar hé, dit is Italië en hoe charmant het ook is, het neemt het ook allemaal niet zo nauw met gemaakte afspraken. Dus dinsdag kregen we natuurlijk te horen dat de deskundige die ernaar zou kijken nog geen informatie had opgevraagd bij de gemeente en we nog geen steek verder zijn.
Eén … twee … drie … vier …. tien!!! Grrrr!
Wat kun je anders doen dan gewoon weer geduld hebben? Gelukkig zouden we snel gebeld worden. We wachten nog steeds…
In het volgende blog hoop ik meer te kunnen vertellen, want zodra (als) we goed nieuws krijgen en de bevestiging dat we onze plannen kunnen uitvoeren (duimen jullie mee??) … dan is het: Andiamo! Al lavoro!
Hopelijk tot snel dus …
Liefs van ons allemaal!
Oh ik vergat nog. Gisteren met geknepen billen gewacht op twee houtleveringen (het was al donker toen ze eindelijk kwamen!!), want zonder hout, zit je hier koud!!
CasaSardinia 