Waarom gelukkig? Ben ik toch nog op tijd, althans, niet te laat met onze kerstfoto (samen met mijn schoonzusje uit Oekraïne en haar moeder) en kerstwens. Fijne voorzetting!

Donderdag zijn we in alle vroegte vertrokken vanuit Sardinië naar België. Iets met alleen vluchten kunnen boeken naar Brussel. Daar een kek karretje gehuurd en doorgereisd naar Ermelo. Handig dat we daar een familie vakantiehuisje hebben waar we kunnen logeren en nu we gewend zijn om 5 uur per dag in de auto te zitten voor de school van de meiden is Ermelo-Rotterdam een eitje.

We waren al gewaarschuwd en ik weet dat tanken net na de grensovergang Hazeldonk de duurste optie ever is, maar whooooooo €2.06 liet ons toch flink schikken. Het mag de pret niet drukken. We rijden flink wat heen en weer. De meiden misten hun bestie, dus die hebben we onderweg opgehaald en de volgende dag weer thuisgebracht; familie bezoek, wat paardenpraat inhalen …

Uiteraard willen we graag iedereen bezoeken, alsof we al jaaaaren weg zijn. Maar dat gaat vast niet lukken. Ondanks dat we bijna twee weken in Nederland zullen zijn, is het al weer krap. Tijd is relatief, maar niet rekbaar. Weet ik, want hoe hard ik het ook wil vermijden, ik ben nog wel eens laat. De goede bedoeling is er wel hè 🤭

Uiteraard veel vragen over ons nieuwe leven. En ik moet soms lachen om wat ik mezelf hoor vertellen. Voorbeeld? Het Cash of -Come back with cash- principe.

In Nederland zijn ze zo gewend om alles te pinnen, maar hier ….

Als er voer voor de paarden wordt afgeleverd: graag cash. Bezoek van de dierenarts? Ook graag cash. Lunch buiten de deur? Cashverzoek want ohh ohhh wat zijn de transactiekosten toch hoog.

Ik wil natuurlijk niet meedoen aan de vooroordelen (#Dijselbloem), maar het ontwijken van belasting is natuurlijk wel de nationale hobby.

Geen cash op zak? Kom later gewoon even voorbij om het (achteraf) te regelen. Ik ben nog nooit zo vaak op pad geweest naar een pinautomaat als de laatst maanden.

De paardenkids zijn in goede handen. Ik ontvang berichtjes van de ‘oppas’. Ik heb een vriendelijke buurman gevonden die het goed voor ons regelt. Deze man heeft sympathie voor All Star, want die wordt nogal onder de duim gehouden door Ardra. Ze is een merrie tenslotte en merries zijn de baas in de kudde, ook al is er maar één om rond te bazen. Dan heeft hij een goed gesprek met AS en drinkt een biertje met hem: mannen onder elkaar inclusief goedbedoeld advies, aldus zijn berichtjes.

We hadden, zoals je wel weet, een koude casa in Sardinië en moesten toen een kachel regelen. Op een vraag of ons vakantiehuisje in Ermelo nu wel comfortabel was kon ik antwoorden dat ik er behoorlijk zomers bij kon zitten, want de houtkachel bracht ons op 26 graden.

Fijne Tweede Kerstdag!!

Hoi hoi, even een update. Het gaat op zich wel goed hoor, maar ik heb wel veel pijn in mijn rug. Ik denk vanwege de kou in de slaapkamer in combinatie met het bed dat nog steeds te hard is, ondanks zo’n top-matras… Gelukkig is de hoofdpijn wel weg en gaat het verder wel oké hoor.

We hebben het druk met huiswerk begeleiden (en maken natuurlijk 😉), werken, paarden verzorgen, de meiden 2,5 uur brengen en hetzelfde geldt voor het ophalen… Dan is de dag weer voorbij.   

In de ochtend staan we vroeg op om vervolgens om 7 uur naar school te kunnen vertrekken. We zijn een kwartier extra bezig om naar de snelweg te komen. Dat heeft vooral te maken met dat we een stuk moeten omrijden, omdat de kortste weg niet meer begaanbaar is door de hevige regenval van … tja, een optelsom van de regenbuien van de afgelopen jaren. Italië hè …

Daarna tikken vooral de laatste twintig minuten aan, wanneer we de stad in rijden. De school is namelijk midden in het centrum, met nog eens vier scholen eromheen. We ervaren zo de Italiaanse dynamiek van een aardige schoolspits 🙂 Sarah en Sophia zijn de enigen die van zover komen, de rest woont allemaal in of tegen Cagliari. Gelukkig ligt de benzine prijs hier flink lager dan in Nederland… 1,69 ongeveer. Met zo’n 600 km per week, is dat een meevaller …

Zoals eerder geschreven, het is maar voor dit schooljaar. We zullen moeten doorzetten. Net als de meiden. Naast de reistijd, tikt het huiswerk maken ook aan voor de meiden. Sophia vindt het erg lastig al die talen: Engels, Italiaans én nu dus ook Frans. Sarah pikt dat Italiaans erg snel op. 😍

Ondertussen zijn we hard op zoek naar een nieuw stuk grond, want de plannen van de glamping blijven staan. Heile en mijn oom zijn nog steeds in de weer met de watersportplannen: een zeilschool en excursies met een motorboot.

Je wilt niet weten hoe dat gaat.. . Een onderneming starten in Italië. Er zit toch meer Hollandse voortvarendheid in ons dan gedacht. Af en toe op de rem en geduld betrachten. Iets met ‘schone zaak’. Net als met die kachel.. Oefening baart kunst.

Werken op afstand gaat op zich goed, maar vorig weekend hadden we Mistral wind en dan is er amper internet hè  …. grrr! Het signaal komt namelijk vanuit het noordwesten. Hierdoor een werkoverleg op maandagochtend met mijn leidinggevende moeten verzetten, niet leuk!

Zeker als mijn dagplanning buiten mijn invloed wordt omgegooid, ben ik zo blij dat Heile kookt en alle klusjes in en rondom het huis doet! Onlangs hadden we een lokale mazzel in de keuken. We kregen verse ricotta van de buren, herders van schapen en geiten, echt superlekker!!

Wij komen van 23-12 tot 7-1 naar Nederland op familiebezoek en speciaal voor de meiden die hun vriendin Bente en hun vriendjes erg missen. Een kerstboom komt er daardoor dit jaar waarschijnlijk niet, al had ik dus wel de spullen meegenomen.

Wel gisteren een soort van Sint .. of eigenlijk een Saint als vriendin! Deze doos had ze stiekem tussen de verhuisdozen gedaan (bij het helpen inpakken!) en mochten wij pas op 5 december pas open maken … ra ra!

We troffen er natuurlijk het klassieke sinterklaas snoepgoed in, maar ook een pot van onze favoriete pindakaas en hagelslag!! En voor ieder van ons een cadeautje, ongelofelijk! Wat een schat!

Vorige week hebben de meiden voor het eerst op Ardra’s rug gezeten, ja ja! Ging heel goed, Ardra liet het allemaal prima toe. Lees meer in dit aparte paardenbericht.

Voor de paarden hebben we gelukkig een oplossing gevonden door lokaal hulp in te huren voor de periode dat we in Nederland zijn. Het is helaas nog te snel voor de Nederlandse paardenmeiden om nu al naar Sardinië te reizen.

Onze meiden tellen af tot ze naar Nederland kunnen … verder houden ze zich sterk en doen ze het super goed! 💞

Tja … z’n gangetje dus, morgen weer een dag.

Dikke kus van ons allemaal!

Drukke en gekke donderdag gehad. Ik was die ochtend weer eens bezig met ‘andere’ zaken!!

Lekke band onderweg!

Geen reserveband, want Volvo werkt met een soort apparaat en vloeistof wat het zou moeten oppompen, maar dat werkt dus niet. Auto aan de kant van de weg. Ik was de gevarendriehoek aan het installeren en meteen schoot er iemand te hulp die zijn auto achter die van ons zette …. superlief!!

Meiden uit de auto, achter de vangrail! Bellen met de ANWB. “Bent u op vakantie, mevrouw?” Uh …. jaaa.

Na 20 minuten reed toevallig de politie langs. Die hebben (sneller dan de ANWB dat kon doen) een takelwagen geregeld en wij werden geëscorteerd naar de dichtstbijzijnde bar.

Toen de takelwagen kwam, nieuwe shock: er was maar plek voor één extra persoon. Dus ik heb de meiden daar moeten achterlaten 😬 in goede handen van de dames achter de bar.

Met takelwagen naar de auto, daarna naar de dichtstbijzijnde garage. Die hebben er een nieuwe tijdelijke band onder gezet. Toen snel de meiden weer opgehaald.

Thuis was de afvoer van de wc verstopt, dus Heile met z’n klauwen in de ‘bagger’ in de tussentijd … jakkkkk!!!

Wij hangen net de ‘technisch expert’ op  (telefonisch hè). Die heeft een blik geworpen op het uittreksel van het kadaster met bestemmingsgegevens. Helaas is het op zo’n 80% van de grond niet toegestaan om te bouwen. 😕

Bovendien alleen als we agrarisch ondernemer zouden zijn en dat word je niet zomaar: of een opleiding ervoor doen bij een nationaal agrarisch orgaan of twee jaar werkervaring binnen een agrarisch bedrijf …. zucht.

Het leukste nieuws (aldus deze man): dit zullen we op heel veel plekken langs de kust ondervinden, is zijn verwachting … iets met moed in de schoenen….

Die 80 %  is aangemerkt als beschermd gebied, omdat er óf een rivier naast loopt en er verhoogd gevaar is voor overstroming (bla bla, de rivier is standaard droog !) óf omdat het een archeologisch gebied is, want er is vlakbij een Nuraghe, uit de Sardische oudheid, nou ja,  feitelijk liggen er nog twee stenen.

Die weg loopt dus dood. We moeten op zoek naar een ander stuk grond! Ik ga ondertussen ook de eigenaresse vragen of ze bij de gemeente een bestemmingswijziging kan aanvragen. Nee heb je… En ik wil samen met mijn tante (ervaringsdeskundige op dit gebied) een gesprek aanvragen bij de gemeente om onze plannen te tonen. Alvast kennismaken kan geen kwaad.

Wordt vervolgd …

Lees over de eerste schooldagen van de meiden in het vorige blog. Ondertussen hebben paps en mams ook niet stil gezeten….

Het vermogen van onze auto liet het een week geleden afweten, dus een paar keer heen en weer naar de garage geweest. Gelukkig nu weer in orde. De school van de meiden is een uur rijden, dan wil je je niet afvragen of je auto het wel volhoudt.

Sommige meubels in het huis konden écht niet meer, dus ook nog maar even nieuwe meubels geregeld.

En ja, het is ook hier herfst en in een zomerhuis zonder verwarming dus bitterkoud. Ik schreef al eerder dat we een kachel moesten regelen en moesten laten installeren, want alleen die open haard verwarmt lang niet genoeg om er behaaglijk bij te zitten. Het duurde slechts een week of twee, maar hé, dan heb je ook wat.

• 

• 

We zitten er nu warmpjes en gelukkig nog steeds droog bij. Dit zijn de beelden uit Cagliari van gisteren. De weergoden hebben behoorlijk huisgehouden, dus deze zomer geen gebrek aan water hoor!

Bij ons ook regen maar gelukkig minder overlast. Foto’s zeggen meer dan woorden toch? De regenboog bij de paarden was schitterend. De mini flood was buiten ons terrein in ‘het wild’ om het maar zo te zeggen.

• 

• 

Gelukkig de dag ervoor schitterend weer, want we hadden familie bezoek (gezellig!!) en dan is een zonnetje wel fijn. Heerlijke wandeling gemaakt. Prachtige kust. Stoere zee.

• 

• 

• 

Ga er maar aan staan: nieuwe school, nieuwe (spel)regels, nieuwe klasgenoten! Natuurlijk wisten we dit van te voren en speelde het één van belangrijkste rollen in onze overwegingen om wel of niet te verhuizen.

We hebben ons vertrouwen gelegd in de veerkracht van de meiden, maar als ouders waren we behoorlijk zenuwachtig voor die eerste schooldag. De meiden trouwens ook! Oké, oké, het is een Engelstalige school, dus dat verzacht ‘het leed’ enigszins, maar daar tegenover staat dat ze in uniform – met stropdas! – naar school gaan.

Maar ze hadden er wel zin in. Heel de dag alleen thuis met je ouders is ook niet geweldig als je 11 en 13 bent, niet waar?

Gelukkig viel alles reuze mee. Behalve de decibellen in de klas, want hemeltje lief, wat horen die Italiaanse kinderen zichzelf graag praten! Daar hielden de meiden wel een lichte hoofdpijn en vermoeidheid aan over die eerste schooldag. Maar ze waren allemaal heel vriendelijk naar de Nederlandse nieuwkomers in de klas. Sarah werd zelfs direct uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje dat weekend! De meiden werden bestookt met vragen en aan de hand meegenomen door een ‘buddy’ die ze de eerste maand van hun schooltijd mogen benaderen voor hulp.

De kids in de klas zijn ijverig en doen graag mee, maar voor een geintje of TikTok-dansje wordt ook gewoon tijd gemaakt. En … zodra er iets verkeerds gezegd wordt, vallen alle 14 (bij Sophia 17) kinderen er direct overheen, ha ha.

De leraren zijn vriendelijk – soms iets te naar de smaak van onze meiden – maar een enkeling beheerst de Engelse taal alleen níet helemaal … Dan wordt er maar gewoon Italiaans gesproken in de les. Help! Gelukkig krijgen de meiden op school 5 uur per week privéles Italiaans. Da’s fijn. Geef het nog een paar maandjes en ze spreken het beter dan ik.

Vanwege haar leeftijd slaat Sophia in het Italiaanse schoolsysteem een klas over en mag ze gelijk naar de ‘middle school’ samen met haar grote zus. En dat vindt ze stiekem best leuk. Des te gemotiveerder is ze, soms iets te … Huiswerk wordt vlijtig gemaakt en aan tafel slaan de verhalen uit de klas je om de oren. Gelukkig maar 🙂 Ook Sarah vindt het best leuk hoor, maar ja, ze is toch wat ouder, dus school is noodzakelijk kwaad hè.

Gisteren hebben we – eindelijk, na twee weken wachten – de schoolboeken van de meiden binnen gekregen. Kijk eens wat een stapel!

• 

• 

Ik mis de warmte en jaarfeesten van de vrije school wel hoor. Maar hé, we klagen niet, want al met al hebben de meiden het best naar hun zin op school. Alleen dat uur heen én terug rijden vinden ze niet zo leuk (onze portemonnee net zo min overigens!), maar ach, het is tijdelijk …

Ondertussen hebben paps en mams ook niet stil gezeten… lees erover in het volgende blog

Beginnen met goed nieuws toch?

Na wat aanloopproblemen met All Star ( lees: dierenartsbezoek en bezorgde paardenmoeder) lijken zowel hij als Adra meer gewend aan elkaar en aan hun nieuwe leefomgeving. Tijd dus om ook buiten de poort op verkenning en gewenning te gaan.

De downside van een subtropisch klimaat is dus de regen. NL is er niets bij! Ik zal je filmpjes besparen, maar het plenst soms flink. Hoe blijft het eiland anders zo groen?

Door de vochtigheid is het ook behoorlijk koud in huis. De luxe van vloerverwarming is niet meeverhuisd en de open haard biedt maar beperkt warmte, dus we hebben een kachel besteld. Dat is nog niet zo makkelijk voor dit huis, maar fingers crossed. Overmorgen zitten we er warmpjes bij. Tot die tijd alle truien tegelijk aan 😉

• 

• 

Voor de meiden is de Engelstalige school in Cagliari inmiddels begonnen. In uniform! …. Rap ontbijten en een uur heen en weer een uur terug is nog wel even wennen, maar er komt vast snel routine in. Verslag volgt hoor….

• 

• 

Ondertussen ongenode gasten in het hout van de trap gesignaleerd. Tegenslag is vooral dat ook een trap regelen niet 1-2-3 is gebeurd. Het trapgat is te klein voor een standaardmaat trap. Even het gat vergroten gaat ook niet zomaar, zit een draagbalk in de weg. Pfff even piekeren wat slim is… Die termieten zijn nu verdoofd voor een tijdje en ze gaan vast niet zo snel dat we binnenkort boven of beneden vast zitten, maar we willen er wel zo snel mogelijk van af natuurlijk.

• 

• 

Aankomend weekend bezoek uit Nederland. Zwagerlief en de kids. GEZELLIGGGGGG! Uiteraard een boodschappenlijstje geappt, want sommige zaken hebben ze hier gewoon niet ….

Tot later!

Sonia & family

Ben er eindelijk voor gaan zitten en heb alle cadeautjes bij elkaar verzameld. Toen ik alles bij elkaar zag werd ik opnieuw overweldigd door emoties. Wat een mooie gebaren naar mij en mijn meiden en wat een liefde voor All Star.

Ik wil iedereen op manege Lansbergen vanuit mijn hart bedanken voor de lieve kaarten, attenties, bemoedigende woorden en de gezelligheid van de afgelopen anderhalf jaar!! ❤️

Bedankt allemaal, lieve paardenfamilie! 😘

Ik zeg, tot snel!!

Dikke knuffel van Sonia, Sarah en Sophia!

P.s. Inmiddels ook de eerste ritjes in onze eigen rijbaan gedaan.

• 

• 

• 

Zo lief…. Onderstaand bericht ontving ik van mijn lieve lieve vriendin Rose die mee was met onze landverhuizing. Zo leuk…

Nu ruim één week geleden reden jullie de boot af, Sardijnse grond op. Na een lange rit, dagen inpakken, afscheid met cadeautjes, nog een paar uur rijden naar het huis.

Aankomst 12:21, volgens mij?

Ardra en All Star dansten héél even vredig zij aan zij door de bak, maar nèt toen Sonia dacht te kunnen gaan plassen … vechten! Ardra liet All Star alle hoeken van de rijbaan zien. Hop, snel lint ertussen!

Óveral dozen en spullen. Uitpakken. Nieuwe bedden. Kinderen kraaltjes rijgen, tekenen en hoera voor de WiFi! Beeldbellen, filmpjes maken. In no-time óveral sokken en ondergoed over de vloer…Waar zijn de slippers?

Stam-pizzeria dicht?! Oh ja, weer mondkapjes op. Verkassen naar een hamburgerrestaurant met koud licht. Cola. Met z’n 6en in de auto… Wijn.

Christiaan en Sonia slapen in tentjes buiten, dekbed nat van de dauw.

Arancia Rosso-sap en koekjes.

Hekwerk vd zolder los om spullen boven te krijgen ( ’t zit ‘t al weer vast!)

Hout wordt geleverd, maar niet alles. De stal wordt uitgemeten, palen met de hand ingegraven, 4 man zetten zich aan het bouwen van het skelet.

Bier!

De verkeerde kant van de palen in de prut.

Rotterdamse vlag in top 🤪

Stroomuitval als er te veel tegelijk aan staat. Bij nachtlampjes verder zagen.

Iedereen onder de beits. Ach … beits is op, ook bij de plaatselijke bouwmarkt.

Waar is de vaatwasser?

Maar: de wasmachine wandelt niet meer van z’n plek!

Lekker naar het strand.  Waar zijn nou toch die slippers? Met de maskers kijken naar de visjes, of springen in de woeste golven. Kan iedereen eigenlijk wel zwemmen?

Chippies mee. Lekker temperatuurtje. Regen ook. WC papier in een zakkie.

Nieuwe grond bekijken. Dromen over toekomstplannen!

Slecht wegdek; slalommen tussen de kuilen en de auto onder het stof!

Krekelkoor ‘s avonds. Veel licht van de volle maan!

Cafe crema bij bar Atzori. Water halen bij het kraantje in het dorp.

Sleutels op de kamerdeuren. Één sleutel van de poort bij de ingang – in de àndere auto… ptvdr!!

Vertrek lieve broers Christiaan en Roemer.

Heile ziek. Sonia ziek.

All Star kruipt onder het touw door, Ardra laat hem weer alle hoeken van de bak zien. Paardenvoer op. Kettingen halen en hooibalen. Halster en touw stuk getrokken.

Haak van de voerbak gebroken.

Pane Carasau.

Muizenkeutels.

Eten doen we aan tafel!

Is er nog ergens zwarte thee?

Cactusvruchten plukken en eten.

Waar is de pindakaas?

Mirtu.

Traantjes.

Ardra trapt een balk door. All Star slokdarmverstopping, dierenarts.

Kasten (uit natte dozen) en bureaus in elkaar gezet, schuiven met meubels.

Shoot … waterreservoir leeg. Even een uur niet douchen.

Koude douche buiten. Uh … in oktober toch iets té fris.

Parasieteieren gevonden bij beide paardjes. Bah! Met een zakmesje van de vacht af scheren …

Opnieuw ontwormen. In NL al gedaan. Recept voor nodig. Grrr … Afhalen bij de apotheek. Zelf naald erin zetten en spuiten. Help!!

Maar hé … de stal is af 🙂

Wat een achtbaan, of niet dan!

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Kijk de stal is af. Gelukkig maar, want het kan flink regenen

Zoals je ziet en ook in het vorige blog hebt kunnen lezen zijn we op onze bestemming gearriveerd maar het had flink wat voeten in de aarde om met de paarden de ferry op te mogen.

We moesten overnachten in de buurt van Milaan. Ik had een prima plek gevonden bij paardenfokkerij San Giacomo Horse. Even na 22:00 kwamen we aan. De paarden moesten meteen in hun boxen.

Gelukkig was er de andere dag ruime tijd om die twee even in het zonnetje buiten te zetten alvorens we het tweede deel van de reis zouden inzetten.

Ik ga het niet meer hebben over de telefoniste. Gelukkig konden we mee. We waren wel krap op tijd voor de ferry. Zo ongeveer meteen na ons nummerplaat ging de klep dicht en waren we op weg naar Sardinië.

Na een rit van 4 uur op Sardinië waren de paarden All Star en Ardra eindelijk waar ze zijn moesten: hun en onze nieuwe stek in Costa Rei. Het huis had geen voorzieningen voor paarden dus we moesten vooraf wel deels een onderkomen voor de paarden regelen.

Vorige maand was ik daarvoor naar Sardinië gereisd. Er was inmiddels hout voor de stallen geleverd en een paddock aangelegd… maar ‘af’ is anders. Nadat we ons eigen onderkomen “op orde” hadden gebracht konden we meteen aan de slag.

Ardra blijkt een pittige merrie die All Star niet altijd in haar buurt wil hebben. Haar communicatie is een beetje lomp. We hebben al 2 maal herstelwerk aan de paddock moeten verrichten.. Met een paard aan huis blijf je bezig… Later meer over de stallen.

• 

• 

Onze eerste week zat er op toen er ineens dikke paniek was. All Star stond zijn eten naar binnen te schrokken en kreeg een aanval. Zie ik hem ineens een soort van stikken, met spasmen en stampen op de grond met zijn benen. Wilde niet meer eten opeens … Zo’n schrik!

Blijkbaar had ik een voorgevoel want ik was juist die avond bij het voeren blijven kijken. Ik kon meteen handelen. Dierenarts bellen en terwijl we wachtten met All Star gaan wandelen want bij koliek is dat de eerste hulp die je geven kan.

Het wandelen hielp en eer dat de dierenarts er was, was er weer rust in het dier. Maar ik was zooo geschrokken. De Dierenarts was trouwens wel laconiek. De reis, stress, nieuwe omgeving, minder fysiek werken voor All Star (want vind maar eens tijd om je paard te rijden als er nog zo veel werk ligt) ander voer…?

Die dierenarts gaf me een spuit, met naald en al. Als hij weer een koliek aanval zou, krijgen, moest ik die maar in z’n hals spuiten! Wie? Ik??!! Ja … moet je maar leren, was de boodschap!

Je begrijpt dat All Star op een streng regime staat en ik ook. Hij wat betreft eten: voorlopig minder brok, alle ruwvoer via de slowfeeder/hooitassen en ik met tijd maken voor een ritje. Ik wil echt geen spuit in zijn hals zetten. Doe-s normaal….