Het is ons gelukt! We zijn over …maar dat was niet helemaal vanzelfsprekend.
Zoals beloofd een schriftelijke inhaalslag. Maandag (dag 2 van onze reis) hebben we de paarden een dag rust gegeven na onze eerste overnachting op paardenfokkerij San Giacomo Horses, iets boven Milaan.
Het was een beetje onwennig voor hen in deze nieuwe omgeving, maar wat waren ze blij om de benen te kunnen strekken! All Star en Ardra hebben zich heel goed gehouden deze reis. Lees er meer over in het aparte paardenbericht.
Na een heerlijk ontbijt, hebben we een flitsbezoek gebracht aan Milaan, de stad van de Duomo. “Oh ja, nog even een Covid-test regelen voordat we de boot opgaan vanavond”, dachten we. In Italië doe je dat bij de apotheek, maar hé, wel 24 uur van te voren reserveren. Daar hadden we even niet aan gedacht… Uiteindelijk toch gelukt op het vliegveld Malpensa van Milaan.
Het leek mij slim om nog éven met Corsica Ferries te bellen voordat we die avond de boot op zouden rijden met onze paarden. Nadat ik al een paar keer had gemaild, zonder respons, en gebeld, zonder een antwoord te krijgen op de vraag wat er voor de paarden aan boord geregeld zou zijn. Vertelt mevrouw aan de andere kant van de lijn doodleuk dat ik helemaal de boot niet op mag vanavond met de paarden. Blijkbaar hadden ze mijn aanmelding (ruim een maand van te voren) niet ontvangen. Ik denk niet dat ik eerder zo boos aan de telefoon heb gezeten. Woedend was ik, vooral omdat de telefoniste geenszins van plan was om mee te denken over een oplossing.
Dus … toch maar de gok gewaagd en richting Livorno haven gereden. Mijn lieve man en schoonbroers (die de paardenwagen bestuurden) hadden er alle vertrouwen in: het zou ons gewoon lukken…
We kwamen een half uur voor vertrek van de veerdienst aan en mijn zwagers hebben werkelijk een wonder verricht, want we mochten er op! Daarna werd de klep direct dicht gedaan en waren we op weg naar Sardinië !!
De volgende ochtend waren de paarden erg blij ons te zien. En andersom ook. De reis zit er bijna op … nog vier uurtjes rijden. En wat een zonnig ritje was het!
Er passeert nog meer in vier uur dus vooruit.. . Nog een impressie van het natuurschoon langs de route.
Eindelijk zijn we op onze bestemming. Snel de paardjes uitgeladen en dan eerst lunchen. Met dank aan Rose en Mark en de meiden, onze lieve vrienden!
Rose heeft een mooi cadeau geregeld: drie slingers met vlaggetjes van onze familie en vrienden die nog een boodschap wilden meegeven aan ons. Wat een ongeëvenaard cadeau! Zelfs de klasgenootjes van Sophia hebben hun lieve woorden meegegeven. Ook Sarah krijgt een slinger met lieve woorden van haar klasgenoten!
Met vereende krachten hebben we uitgepakt. Dozen, dozen en dozen… Gelukkig werden de bedden op tijd geleverd.
Alles uitgepakt, nu aan de slag om de stallen voor de paarden te gaan bouwen. Daarvan volgt apart verslag, want het is een flinke klus. Op het moment van schrijven zijn de stallen nog niet klaar, maar wel al een heel eind. Zodra het af is, laat ik weer van me horen.
Liefs, Sonia, Heile en de meiden!
CasaSardinia 