Getekend!

Ja, ja, het is heus, we hebben gisteren zowaar het voorlopig koopcontract getekend voor 4 hectare grond met een ‘huis’ erop!

Nee, niet het stuk grond waar we al zes maanden mee aan het stoeien waren, zoals we hoopvol schreven in Wordt dit ons nieuwe uitzicht?! en Magical Mei

Met die eigenaar hadden we afgesproken dat we 1 oktober jl. het voorlopig koopcontract zouden tekenen (we hadden alles gecheckt en contractueel dichtgetimmerd inmiddels). Vervolgens komt deze vriendelijke vriend niet opdagen om te tekenen, laat niets meer van zich horen en neemt de telefoon niet op.

Je kunt je voorstellen dat – na een week proberen contact te krijgen – de moed bij ons behoorlijk in de schoenen gezakt was. Potverdrie, we waren weer terug bij af! “Zou het ons ooit lukken … ?” We hadden al het idee gevat om maar weer terug naar NL te gaan.

Maar ja, alles gebeurt met een reden. Toch? Een week later bezoeken we een stuk grond, met een bestaand huis er op, op nog geen kilometer van de kust van Feraxi.

Nou ja … huis … het is eerder een bouwval, maar het heeft één groot voordeel: zolang je het in originele staat terugbrengt, hoef je geen bouwvergunning aan te vragen! Dat betekent dat we snel kunnen schakelen als we eenmaal de grond definitief hebben gekocht.

Hoezo definitief? Ook nu geldt: eerst mogen de buren een gooi doen (mits ze boer zijn) tegen dezelfde prijs als die wij overeengekomen zijn. Grrr … die Italiaanse wetgeving! Dus de komende 30 tot 40 dagen worden zenuwslopend! Want die buren zijn niet mals …

Aflevering 1 van de soap “Dat land is van mij!”

Er was eens een vader en een moeder met 6 kinderen. Het is 1910 en vader en moeder besluiten een mooi huisje te bouwen in de heuvels van Feraxi (zonder waterleidingen en stroom overigens!). De kinderen groeien daar vredig en gelukkig op. Maar aan alles komt een einde en zo ook aan het leven van vader en moeder. De kinderen huilen, maar erven wel elk een deel van het land van hun ouders.

De oudste zoon is de grootste bofkont: hij erft het deel van het land met het huis erop. Hij trouwt, is gelukkig, maar krijgt nooit kinderen …

De goede man en zijn vrouw worden al wat ouder en hebben zorg aan huis nodig. Er komt een engel voorbij die toevallig verpleegkundige is en het stel – gratis en voor niets – dagelijks verzorgt en dat wel 16 jaar lang!

Natuurlijk beloont het stel de ‘heilige’ verpleegkundige met een mooie erfenis. En zo wordt Barbara (want zo heet het geschenk uit de hemel) 14 jaar geleden de rechtmatige eigenaresse van 4 hectare grond met huis.

En dan besluit Barbara te verkopen … aan ons! Dat is feest. Toch?

Denk maar niet dat de andere 5 broers en zussen erg blij zijn hiermee. Bij het overlijden van hun oudste broer zonder kinderen (!) hadden zij zich al rijk gerekend. Ze wisten immers niets af van het testament van hun oudste broer.

Maar helaas voor hen, bij de notaris blijkt dat Barbara toch écht de wettige eigenaresse is. Dussss … Er rest de broers en zussen nog één middel: zelf kopen, want twee van hen grenzen direct aan het stuk land dat wij willen kopen en het gerucht gaat dat ze ook nog eens officieel boer zijn dus van die Italiaanse wetgeving gebruik zouden kunnen maken.

Zouden zij het voor onze neus wegkapen? Duim voor ons!!

Wordt vervolgd …